Empty

Total: £0.00
Book

Islamic Radicalism Contemporary Iran

رادیکالیسم اسلامی در ایران معاصر

Radikalism-e Eslami dar Iran-e Mo'aser
Publisher: 
Author: 
E. Abbassi
Text Language: 
Persian
Edition: 
1
Publication Year: 
2018
Total Pages: 
469
Size (cm): 
14.5 X 21.5
Dewey Class: 
297.4832
Subject Tags: 
Islam
Politics
Sociology

Available format(s)

Softback
(SKU: BPS312847)
964-8092-82-6
9648092826
978-964-8092-82-0
9789648092820

Price:£24.00

کتاب حاضر به بررسی ظهور سنّت فکری راديکاليسم اسلامی، مکانيزم آن‌ها و احياء مجدد آن در ميان دو نيروی مذهبی مهم دهه چهل می‌باشد. در اين راستا سعی شده‌ است با استفاده از روش‌شناسی اجتماع‌گرايی، مراحل فوق بررسی شود. همچنين نويسنده در هفت فصل کوشيده است تا زمينه‌های پيدايش و چيستی سنّت فکری راديکاليسم اسلامی را بيان دارد.

دهه بیست شمسی، اسلام گرایی با رویکرید جدید و با تقویت نقش دین به صحنه سیاست ایران آمد. این بار نه علمای درجه اول، بلکه جوانان مذهبی-حوزوی و غیر حوزوی - کنش‌گران اصلی این حرکت بودند. آن‌ها سعی در سیاسی کردن دین به منظور پیشبرد اهداف خود داشتند. در واقع اسلام‌گرایی در این اندیشه طیف گسترده‌ای از پیدایش یک ذهنیت اسلامی تا تلاشی تمام عیار برای بازسازی جامعه مطابق با اصول اسلامی را در بر می‌گرفت. در این بین، گروهی با اتخاذ رویکردی عمل‌گرایانه تفسیری آزادانه در دین را ابداع نموده و به مقاومت شدید اندیشیدند. آن‌ها با بازخوانی جدید از نصوص اسلامی و توجه زیاد به قرآن به عنوان مهم‌ترین نص اسلامی، بر اجرای کامل شریعت تأکید نمودند.

«جمعیت فدائیان اسلام» به رهبری سید مجتبی نواب صفوی نماد اجتماعی این سنت فکری بود که نقطه مقابل رئالیسم یا واقع گرایی موجود در اسلام حوزوی دهه ۱۳۲۰ قرار گرفت و سنت فکری به نام رادیکالیسم اسلامی شکل دادند. اجتماع فدائیان اسلام از نظر تیپولوژی، خاص جامعه ایران بود. پایگاه طبقاتی آن‌ها در درون هیأت‌های مذهبی، شاگردان بازاری و برخی از قشرهای اجتماعی از جمله «لوطی‌ها» بود. میانگین سن آن‌ها در زمان تاسیس جمعیت بیست‌و‌یک سال بود. ادبیات گفتاری و حتی نوشتاریشان، مملو از استعاره‌های نمادین در خصوص عدالت و رفع تبعیض و اجرای احکام شرع بود. آن‌ها در سنت فکری خود، اسلام را به عنوان یک آلترناتیو ایدئولوژیک نیرومند تفسیر نمودند که برای همه ابعاد زندگی برنامه داشت. تفسیر آن‌ها از رابطه‌ی دین و سیاست عبور از مرجعیت، پیوند رهبری مذهبی و سیاسی، ترور (جهاد دفاعی) در اسلام و وحدت اسلامی ابداعی نو بود. به نحوی که نه از نظارت دین بر سیاست بلکه از حضور دین در حکومت سخن راندند و مانیفیست خود را (رساله‌ی رهنمای حقایق) بر این اساس ارائه کردند. حزب ملل اسلامی، هیات‌های مؤتلفه اسلامی در دهه ۱۳۴۰ و بعدها حزب جمهوری اسلامی میراث‌داران آن‌ها بودند. هدف این کتاب بررسی ظهور این سنت فکری، مکانیزم تفسیر و عقلانیت آن‌ها، ارتباطش با دیگر سنت‌ها، بحران در این سنت فکری و احیاء مجدد آن در میان دو نیروی مذهبی مهم دهه‌ی چهل ( هیات‌های موتلفه اسلامی و حزب ملل اسلامی) می‌باشد. در این راستا کوشش شده‌است با استفاده از روش‌شناسی اجتماع‌گرایی مراحل پنج گاه فوق بررسی گردد. این روش‌شناسی با تاکید بر عقلانیت محیطی فرصت بومی اندیشی را فراهم می‌کند.

فهرست فصل‌ها:

فصل اول: اجتماع‌گرایی و سنت فکری رادیکالیسم اسلامی

فصل دوم: رادیکالیسم اسلامی؛ تبارها و ریشه‌ها 

فصل سوم: زمینه‌های پیدایی سنت فکری رادیکالیسم اسلامی

فصل چهارم: چیستی سنت فکری رادیکالیسم اسلامی

فصل پنجم: عقلانیت سنت فکری رادیکالیسم اسلامی

فصل ششم: رادیکالیسم اسلامی، اسلام حوزوی و مشروطه خواهان

فصل هفتم: بحران در سنت فکری رادیکالیسم اسلامی